[panterix]

Mielas Velvetas, labai ačiū už jūsų laiką ir paramą. Žinau, kad niekas nepriims mano sprendimų. Bet atrodo, kad esu įstrigęs, jau daugelį metų toje pačioje vietoje; tik aplink mane viskas blogėja. Ir liko mažiau variantų. Aš žiūriu į tas pačias galimybes; ir nei vienas neblogai atrodo. Norėčiau, kad turėčiau šiek tiek daugiau laiko be streso, kad galėčiau išvalyti mintis ir aiškiau pasverti galimybes, kad gaučiau naują perspektyvą. Jam 37,5. mes gyvename vidurio išsivysčiusioje šalyje, kitoje pasaulio pusėje (palyginti su JAV, darant prielaidą, kad jūs čia). Gana mažoje vietoje. Tokio tipo ligoms nėra daug paramos ar supratimo. Tai traktuojama kaip maras. Abu mano tėvai, bet ypač mama turi sunkią sveikatos būklę, todėl nusprendžiau jiems nieko nesakyti. Jie mato, kad nelabai sekasi … Jie mano, kad tai alkoholis. Iš esmės aš neturiu daug palaikymo. Kadangi gyvename šioje mažoje vietoje, bijau, kad tai gali mus pažymėti visuomenėje, ko nenoriu nei man, nei savo vaikui. Nei mano tėvams. Mes jau kurį laiką einame į šeimos terapiją ir tai yra ta vieta, kur aš labiausiai išeinu. Mes turime savotišką GA .. bet jis neturi daug struktūros. Grupė yra gana maža, būkite žmonių, kurie nuolat ateina ir išeina. Nėra tokio dalyko kaip 12 žingsnių ar pan. Geriausiu atveju tai yra paramos grupė. Kur kalbame apie praėjusią savaitę. Ir apie galimus būsimus recidyvus ir kaip jų išvengti. Naktį, kai parašiau įžanginį įrašą, tiesiog atsitiktinai aptikau šią svetainę. Anksčiau apie tai neturėjo supratimo. Užrašęs tai padėjo sutelkti mintis ir galiausiai užmigti. Vakar šiek tiek su juo kalbėjau. Dabar jis yra labai depresyvioje būsenoje. Sako, kaip jis nėra normalus. Jis yra labai pesimistiškas. Kaip jam ateitis atrodo juoda. Kad jis nieko nejaučia, išskyrus skausmą. Jis turėjo savižudiškų idėjų; bent jau taip jis sako. Kai aš (vėl) kėliau jam tuščius grasinimus palikti namus iki savaitės pabaigos; jis pasakė, kaip ketina išsinuomoti pigų butą pakraštyje, kad mokės alimentus ir dirbs visas dienas. Nežinau, ar tai sugeba. Visa tai atrodo kaip savęs gailėjimasis …. Aš norėčiau gyvai pabendrauti. Man tiesiog reikia išsiaiškinti svetainę, ir kaip ir kada … Ačiū.

[panterix]

Caro Velvet, muito obrigado pelo seu tempo e apoio. Estou ciente de que ninguém tomará minhas decisões. Mas parece que estou preso há anos no mesmo lugar; apenas as coisas ao meu redor estão piorando. E existem menos opções restantes. Estou olhando para as mesmas opções; e nenhum dos dois parece bom. Eu gostaria de ter um pouco mais de tempo livre de estresse para limpar minha mente e pesar as opções com mais clareza, para obter uma nova perspectiva. Ele tem 37,5. vivemos em um país de médio desenvolvimento, do outro lado do mundo (em comparação com os EUA presumindo que é onde você está). Em um lugar bem pequeno. Não há muito apoio ou compreensão para esse tipo de doença. É tratado como uma praga. Meus pais, ambos, mas principalmente minha mãe, têm graves problemas de saúde, por isso decidi não contar nada a eles. Eles veem que as coisas não vão muito bem … Acham que é álcool. Basicamente, não tenho muito apoio. Como vivemos neste pequeno lugar, temo que isso nos marque na sociedade, o que não quero para mim ou para meu filho. Nem para meus pais. Faz um tempo que fazemos terapia familiar e é onde eu mais desabafo. Temos uma espécie de GA … mas não tem muita estrutura. O grupo é bem pequeno, as pessoas vão e vêm o tempo todo. Não existe algo como 12 etapas ou algo parecido. Na melhor das hipóteses, é um grupo de apoio. Onde falamos na semana passada. E sobre possíveis recidivas futuras e como evitá-las. Na noite em que escrevi o post de introdução, acabei de encontrar este site. Não tinha ideia sobre isso anteriormente. Escrevê-lo ajudou a focalizar minha mente e eventualmente cair no sono. Ontem conversei um pouco com ele. Ele está em um estado muito depressivo agora. Dizendo que ele não é normal. Seu ele é muito pessimista. Como o futuro parece negro para ele. Que ele não sente nada, exceto dor. Ele teve ides suicidas; pelo menos é o que ele diz. Como eu fiz ameaças vazias (de novo) para ele sair de casa até o final da semana; disse que pretendia alugar um apartamento barato na periferia, que pagaria a pensão alimentícia e trabalharia o dia todo. Não sei se é capaz disso. Tudo parece autopiedade … Eu adoraria bater um papo ao vivo. Só preciso descobrir o site, como e quando … Obrigado.

[panterix]

Dear Velvet, thank you very much for your time and support.
I ma aware that no-one will make my decisions. But it seems that I am stuck, for years now in the same spot; only things around me are getting worse. And there are fewer options left. I am looking at the same options; and neither looks good.
I wish I had a bit more stress-free time to clear my mind and weigh in options more clearly, to get a new perspective.

He is 37.5. we live in a middle developed country, at the other side of the world (compared to USA assuming that that’s where you are). In a quite small place. There isn’t much support or understanding for these type of deseases. It’s treated like plague.
My parents, both, but especially my mother have serious medical condition, therefore I have decided not to tell them anything. They see that things aren’t going very well… They think it’s alcohol. Basically I don’t have much support. As we live in this small place I fear that it might mark us in the society, which I don’t want for me or for my child. Neither for my parents. We’ve been going to family therapy for a while and that’s the place where I vent the most.

We have a sort of GA..but it doesn’t have a lot of structure. The groupe is quite small, be people come and leave all the time. There isn’t such a thing as 12steops or anything like it. At the best it is a support group. Where we talk about last week. And about possible future recidives and how to prevent them.

The night I wrote the intro post I just stumbled upon this site. Had no idea about it previously. Writing it down it helped my to focus my mind me eventually to fall asleep.

Yesterday I talked to him a bit. He is in a very depressive state now. Saying how he isn’t normal. His he is very pessimistic. How the future looks black to him. That he feels nothing except pain. He had suicidal ides; at least that what he says.
As I posed empty threats (again) to him to leave the home until the end of the week; he said how he was planning on renting a cheap flat at the outskirts, that he’d pay the alimony and work all days. I don’t know the is capable of that. It all looks like self-pity….

I would love to live chat. I just need to figure out the site, and how and when…

Thank you.

[panterix]

Drogi Velvet, bardzo dziękuję za poświęcony czas i wsparcie. Mam świadomość, że nikt nie podejmie moich decyzji. Ale wygląda na to, że utknąłem od lat w tym samym miejscu; tylko sprawy wokół mnie się pogarszają. I pozostało mniej opcji. patrzę na te same opcje; i nie wygląda dobrze. Żałuję, że nie miałam trochę więcej czasu bez stresu, aby oczyścić umysł i wyraźniej rozważyć opcje, aby uzyskać nową perspektywę. Ma 37,5 lat. mieszkamy w średnio rozwiniętym kraju, na drugim końcu świata (w porównaniu z USA, zakładając, że tam właśnie jesteś). W dość małym miejscu. Nie ma zbytniego wsparcia ani zrozumienia dla tego typu chorób. Traktuje się to jak zarazę. Moi rodzice, oboje, ale przede wszystkim moja mama, mają poważny stan zdrowia, dlatego postanowiłam nic im nie mówić. Widzą, że sprawy nie idą zbyt dobrze… Myślą, że to alkohol. Zasadniczo nie mam dużego wsparcia. Ponieważ mieszkamy w tym małym miejscu, obawiam się, że może to nas odznaczyć w społeczeństwie, czego nie chcę ani dla siebie, ani dla mojego dziecka. Ani dla moich rodziców. Od jakiegoś czasu chodzimy na terapię rodzinną i to jest miejsce, w którym najbardziej daję upust. Mamy coś w rodzaju GA…ale nie ma zbyt wiele struktury. Grupa jest dość mała, ludzie cały czas przychodzą i odchodzą. Nie ma czegoś takiego jak 12 steops ani nic podobnego. W najlepszym razie jest to grupa wsparcia. Gdzie mówimy o zeszłym tygodniu. Oraz o możliwych przyszłych nawrotach i jak im zapobiegać. W nocy, kiedy napisałem post intro, właśnie natknąłem się na tę stronę. Wcześniej nie miałem o tym pojęcia. Zapisanie tego pomogło mi w końcu skoncentrować się na zasypianiu. Wczoraj trochę z nim rozmawiałem. Jest teraz w bardzo depresyjnym stanie. Mówiąc, że nie jest normalny. Jego jest bardzo pesymistyczny. Jak przyszłość wydaje mu się czarna. Że nie czuje nic poza bólem. Miał myśli samobójcze; przynajmniej to, co mówi. Ponieważ rzucałam mu (znowu) puste groźby, żeby wyszedł z domu do końca tygodnia; powiedział, że planuje wynająć tanie mieszkanie na przedmieściach, że będzie płacić alimenty i pracować przez cały dzień. Nie wiem, czy jest do tego zdolna. To wszystko wygląda na użalanie się nad sobą… Chciałabym pogadać na żywo. Muszę tylko rozgryźć stronę, jak i kiedy… Dziękuję.

[panterix]

Beste Velvet, hartelijk dank voor uw tijd en steun. Ik ben me ervan bewust dat niemand mijn beslissingen zal nemen. Maar het lijkt alsof ik al jaren vast zit op dezelfde plek; alleen de dingen om me heen worden erger. En er zijn minder opties over. Ik kijk naar dezelfde opties; en geen van beide ziet er goed uit. Ik wou dat ik wat meer stressvrije tijd had om mijn hoofd leeg te maken en opties duidelijker af te wegen, om een nieuw perspectief te krijgen. Hij is 37,5. we leven in een middelmatig ontwikkeld land, aan de andere kant van de wereld (vergeleken met de VS, ervan uitgaande dat je daar bent). Op een vrij kleine plaats. Er is niet veel steun of begrip voor dit soort ziekten. Het wordt behandeld als de pest. Mijn ouders, allebei, maar vooral mijn moeder hebben een ernstige medische aandoening, daarom heb ik besloten om ze niets te vertellen. Ze zien dat het niet goed gaat… Ze denken dat het alcohol is. Eigenlijk heb ik niet veel steun. Omdat we op deze kleine plaats wonen, ben ik bang dat het ons in de samenleving zal markeren, wat ik niet wil voor mij of voor mijn kind. Ook niet voor mijn ouders. We gaan al een tijdje naar gezinstherapie en daar lucht ik het meest op. We hebben een soort GA..maar het heeft niet veel structuur. De groep is vrij klein, er komen en gaan altijd mensen. Er bestaat niet zoiets als 12steops of iets dergelijks. Op zijn best is het een steungroep. Waar we het over hebben vorige week. En over mogelijke toekomstige recidieven en hoe deze te voorkomen. De avond dat ik de intropost schreef, kwam ik deze site tegen. Had er vroeger geen idee van. Door het op te schrijven, hielp het me om me te concentreren en uiteindelijk in slaap te vallen. Gisteren heb ik een beetje met hem gepraat. Hij verkeert nu in een zeer depressieve toestand. Zeggen dat hij niet normaal is. Hij is erg pessimistisch. Hoe de toekomst er zwart uitziet voor hem. Dat hij niets anders voelt dan pijn. Hij had zelfmoordgedachten; tenminste dat zegt hij. Terwijl ik hem (opnieuw) loos dreigde het huis te verlaten tot het einde van de week; hij zei dat hij van plan was een goedkope flat aan de rand te huren, dat hij de alimentatie zou betalen en de hele dag zou werken. Ik weet niet of het daartoe in staat is. Het lijkt allemaal op zelfmedelijden…. Ik zou graag live chatten. Ik moet alleen de site nog uitzoeken, en hoe en wanneer… Dank je.

[Author]

Posts